|
|
|||||
|
|
|
||||
|
ا پيكور بزرگان انديشه/3 گردآ وري و برگردان : علي عبدالهي چاپ دوم 1386 شابك : 8-95452-964 32 صفحه 600 تومان
|
 |
||||
|
|
اپيكور يا ابيقور (با تلفظ عربي) در سال 341 ق.م در جزيره ساموس 2 به دنياآمد. در شهر تئوس 3 نزد نوزيفانوس 4 شاگردي كرد و حكمت دمكريتس 5 را آموخت.اپيكورپس ازچند كه به كارتعليم درميتيلن 6 و لامپساك 7 اشتغال ورزيد، به سال 306 به آتن آمد و مكتب خود را كه"مكتب/مدرسه باغ"نام داشت بنياد نهاد و سيوپنج سال بي وفقه درس گفت و به سال 270 ق.م در هفتاد و يك سالگي از جهان رخت بربست .اپيكور سيصد كتاب و رساله نوشته كه تنها پارهاي از آن به دست مارسيده است. سرچشمهي اصلي آشنايي با فلسفه اپيكور سه نامه از اوست در كتاب دهم ديوژن لائرس 8 ،از ميان نامهبه هرودت (خلاصهاي از فلسفه حيات اين فيلسوف) و ديگري نام به منسه 9 (خلاصهاي از فلسفه اخلاق او)اهميت اساسي دارند.افزون براين در كتاب ديژون لائرس گزينگويههاي مهماپيكوركه در ميان پيروانش جايگاهي ويژه دارد، به جاماندهاست.نوشتههاي اپيكور راپژوهشگري به نام اوزنر10 گردآورد و به سال 1887منتشر كرد. شعربلند لوكرسيوس 11 شاعر لاتيني به نام "درباب طبيعت"12 گزارش پرشكوهي است از فلسفهي اپيكور. اپيكور فلسفه را به سه بخش:قوانين،طبيعيات و اخلاقيات تقسيمميكردهاست.فلسفه اخلاق اپيكور استوار برپايههاي حكمت طبيعي اوست. هدف اصلي اپيكور ،آرامش روحآدمي و آزاد ساختناش از ترسهاونگرانيهاست.ازنظراين فيلسوف لذت و خوشي،نيكيمطلقاست.از اين رو شايد بتوان او راآموزگار فيلسوفان بعدي پيرو اين مشرب در غرب و كساني چون خيام نيشابوري و ابوالعلأمعري در شرق دانست. علي عبداللهي
|
|
|||
